Konfiguracje sensu

W Tomie II sens występuje wyłącznie jako stawka porządku. Sens staje się stawką praktyki społecznej i technologicznej. Oznacza to, że prawo nie jest analizowane jako zbiór norm, lecz jako mechanizm obowiązywania sensu, polityka nie jest analizowana jako konflikt interesów, lecz jako walka o tryb domknięcia, technologia nie jest analizowana jako narzędzie, lecz jako infrastruktura selekcji i stabilizacji, cierpienie nie jest analizowane jako fakt psychologiczny, lecz jako rozpad konfiguracji sensu. To przesunięcie pozwala analizować bardzo różne obszary jednym językiem, bez ich redukowania do wspólnej treści.